Het duurt nog één spinazie a la creme
voordat jij aankomt met de trein
dan ben jij
weer helemaal van mij
dan is er weer een hele week voorbij
dan mag ik mij weer in mijn blootje
als een malsig entrecootje
verstoppen achter het velours gordijn

Dat vind jij elke keer zo ongelooflijk leuk
al kan ik dat niet helemaal begrijpen
ik zie de lol er niet altijd van in
maar voor zo'n mooie man als jij
zet ik mijn vraagtekens opzij
want in een entrecootje heb jij blijkbaar altijd zin

En wie ben ik, ja wie ben ik
een beetje nozel maar de meeste tijd niet snik
ik hou van rijst met suiker en kaneel
als jij dat ziet wordt het jou allemaal te veel
dan fantaseer je over ballen van gehakt
of karbonades of zo'n smerig blikje Smac
En wie ben ik, ja wie ben ik
een beetje nozel maar de meeste tijd niet snik
ik hou van groente en het liefst heel veel
voor mij geen kibbeling of haring of makreel

Het duurt nog één spinazie a la creme
voordat jij aankomt met de trein
dan ben jij
weer helemaal van mij
dan is er weer een hele week voorbij
dan mag ik mij weer in mijn bedje
als een malsig koteletje
verstoppen in de lakens van satijn

Dan loopt het water jou haast kwijlend in de mond
alsof je dagenlang niets hebt gegeten
maar jij wil mij dus stel ik niet zo'n vraag
want na zo'n lange week alleen
wl jij wat vlezigs om je heen
en aan een koteletje kluif jij blijkbaar graag

En wie ben ik, ja wie ben ik
een beetje nozel maar de meeste tijd niet snik
ik hou van pasta met tomatenprut
jij eet dat niet, je vindt dat allemaal maar flut
het liefst zie jij mij lekker liggen op je bord
als karbonade met daarbij een glaasje Port
En wie ben ik, ja wie ben ik
een beetje nozel maar de meeste tijd niet snik
als jij weer aankomt strakjes met de trein
mag jij mij hebben als spinazie a la creme.

© JELOU

Als de dag maar niet verspringt
langs mijn kalender
de kat een toontje lager zingt
in haar ellende
de koelkast het nog even houdt
zonder de boter
de klok zichzelf nu eens vertrouwt
en mij zou mogen

als de lamp maar niet verlicht
zijn vlam laat doven
de telefoon mij niet beticht
een tik te roven
de borstel nu de kam eens mist
zonder te grienen
het brood zichzelf niet weer vergist
in tarwekiemen

als mijn kop maar niet verhaart
door mijn geweten
de zon de dag mooi weer verklaart
zonder te zweten
de piercing zich nog steeds onthoudt
van mijne navel
de buurman immer wiet verbouwt
op zijne kavel

dan zou ik maf zijn en gestoord
dan schreef ik nooit meer enig woord
want onvoorspelbaarheid is juist
het leukste wat een pad doorkruist.

© JELOU

“Mevrouw, komt u de computerkursus geven hier??”
“Welnee mens, ik kom hier ook mijn voer halen, net als jij…”
“Ow….”

Ik zie ze staren naar mij. Ik kan de gedachten lezen….en andersom staar ik ook rond en vraag me zoveel dingen af. Maar tegelijkertijd weet ik de antwoorden…..
Het kluppie ken ik zo onderhand wel. Veel bekende koppen uit de stad, uit mijn eigen wijk die inmiddels zo verpaupert dat je je afvraagt hoe het in godsnaam mogelijk is…..

Tegenover mij zit die lange dunne, nog magerder dan vorig jaar. Grootgebruiker eerste klas. Sodemieter zeg, dat ie nog steeds leeft….ongelooflijk. Regelmatig kom ik hem nog tegen in de stad, vaak totaal van de wereld en bedelend om een euro voor het slaaphuis. Als ik zijn benen zie vraag ik me af hoe lang die hem nog zouden kunnen dragen…..Hij staart wat voor zich uit en zijn ogen kijken doods. Alsof hij is zijn laatste fase zit…..Eng haast…

Gos, daar komt zij weer binnenwiegen! Ik ken haar naam niet, maar kom haar vaak tegen bij de buurtsuper. Net bevallen van de zoveelste koter, van de zoveelste man. En dat dijt maar uit…tjonge…..Maar altijd zo vrolijk! Hey hoi! Jij ook weer hier??? Ze lacht breeduit en plompt als een baksteen neer op de stoel naast mij. Een scheet van een meid, veel jonger dan ik, maar zich niet bewust van het feit hoe ze erbij loopt. Haar megaboezem is in een kort truitje gewurgd en bij elke beweging plempt de boel nog net niet over de rand van haar poppenkast. Hier is absoluut van toepassing “meer voorkomen dan inkomen”… Maar het kan haar niks schelen. Ze is er, en dat zal iedereen weten ook!

En terwijl ik mijn hoofd naar de andere kant van de tafel draai schrik ik! Hè?? Nee, dat kan niet…zie ik dat goed of verbeeld ik me dat nou?? Ja! Het is hem! Nee, dit is erg…Dat is Janpie! Man….wat is die toegetakeld! Gatver, wat eeuwig zonde! Het was zo’n mooie vlotte vent……en moet je nou zien! Ik moet even wat wegslikken. Het is wel te zien waar hij mee in aanraking is gekomen….Hij gluurt mijn kant op, maar herkent me niet meer. Verdomme….waarom Janpie?! Je was net zo op de goeie weg toendertijd en je klaarde helemaal op toen je weer werk had! En daar zit hij nu, uitgemergeld, verwaarloosd, nog enkele donkerbruine stompjes in zijn mond, het lijkt wel een oude man! En hij is zeker 10 jaar jonger dan ik…..Ik word er niet vrolijker van.

Hé mevrouw, u bent aan de beurt!
Ze hebben het tegen mij. Braaf pak ik mijn tas en loop achter de zwaarlijvige, getatoeerde vrouw aan die mij vriendelijk de weg wijst naar de dagelijkse grazige weiden, waaruit ik de diverse groenvoederigheden kan kiezen. Ik krijg diverse extraatjes in mijn handen gemoffeld, omdat het “op” moet. Dolblij ben ik ermee, maar als ik de anderen om de tafel zie zitten voelt het zo dubbel. Ik zie er niet armoedig uit, gebruik niet, ben niet uitgemergeld….heb al mijn eigen tanden nog…..De gastvrouw zelf zou de hele tafel moeten hebben, volgens mij heeft ze het harder nodig dan ik. Misschien kan ze dan nog van haar kleine beetje geld naar de tandarts…

Als ik klaar ben zwaai ik iedereen nog even goeiedag en stap weer naar buiten naar mijn fiets.
Ik laad mijn spullen in, en terwijl ik opstap en wegfiets zwaai ik opnieuw naar de tafelmeute en enthousiast zwaaien ze me terug.
Dit zal nooit wennen, al hoor ik bij het kluppie…..Ooit stond ik aan de andere kant en probeerde hen nog iets van waardigheid mee te geven, nu ben ik een van hen….en helaas bemerk ik ook enige schaamte, al wil ik dat niet.

© JELOU

Mijn stoel vergaart
zitmomenten
en af en toe
slaakt ze een zucht

Haar benen wijd
kraakt ze kreetjes van
bezetenheid
en lonkt haar oog mij
stijlvol
tussen spijlen

Maar ik wil je niet,
spreek ik haar tegen
Je bent wel mooi
maar kijk eens
wat je met me doet

Mijn rug kromt zich
jouw statigheid
Mijn lendenen
leunen zich luiheid
tot een fase van
groei maar vast
en jij, je grijpt je kans

Onze draagvlakken
matchen niet
ik laat je los
je bent me te bezitterig.

© JELOU

Vroeg loop jij op straat met een zak chips weer als ontbijt
je pa slaapt weer zijn roes uit en dat duurt een hele tijd
Het asfalt is je thuis
je heet niet per abuis
gespuis
De luis
verweven in je haar
hang je daar, sta je klaar
terwijl je wacht totdat je kind'ren buiten ziet
je voet met kracht een bierblikkie naar voren schiet
verdriet vereelt, vergeeld is
liefde verspeeld is
verdronken
verzonken
in een roes van meters bier
loop jij weer eenzaam hier
op zoek naar wat vertier

Schorriemorrie, I'm so sorry
elke dag dezelfde shit
elke dag opnieuw het doelwit
van gelach, van gehoon
doodgewoon
om je misvormde bekkie
in je haar een viezig rekkie
je achtergrond een aso stekkie
Kun jij er wat aan doen.....

Verderop je broers die ook het huis zijn uitgeschopt
de oudste loopt te schreeuwen, heeft weer ruzie uitgelokt
de shag van pa gejat
terwijl die ladderzat
en af
gemat
neerdenderde op bed
Nauwgezet volg je het
maar ondertussen blijf je liever uit hun buurt
want waar ze heengaan worden ze weer weggestuurd
verhuurd op straat, zo gaat dat
en jij, jij haat dat
het knokken
uitlokken
het geschreeuw van gore taal
de ruzies allemaal
steeds hetzelfde verhaal

Schorriemorrie, I'm so sorry
elke dag dezelfde shit
elke dag opnieuw het doelwit
van gelach, van gehoon
doodgewoon
om je misvormde bekkie
in je haar een viezig rekkie
je achtergrond een aso stekkie
Kun jij er wat aan doen.....

Blij ben jij als hier de deur weer heel snel opengaat
de gang weer wordt gevuld met jou en er druk wordt gepraat
Je haren haast vervilt
verwilderd ongewild
verstilt
het zilt
van tranen op je huid
lach je luid, vang je buit
want eenmaal hier ben jij weer in je element
vergeet je alle klereshit die jij maar kent
Gewend geweld vergezelt je
argwaan bedwelmt je
maar liegen
bedriegen
in een roes van meters bang
is hier niet van belang
overleven
blijft even
in de gang

Schorriemorrie, I'm so sorry
elke dag dezelfde shit
elke dag opnieuw het doelwit
van gelach, van gehoon
doodgewoon
om je misvormde bekkie
in je haar een viezig rekkie
je achtergrond een aso stekkie
Kun jij er wat aan doen.....

© JELOU

Een kopje eigenwaarde
voor niks
met gratis melk en suiker
en samen
roeren door de dag

Beurtelings kijken
in dezelfde spiegel van
hoe kom ik de week door

Tandenloze blikken
reiken niet meer verder
dan de tafelrand
van sla, melk, brood en
toetjes

Teksten zijn beperkt
tot de tijd van wachten
als woorden
niet al gesproken zijn

Het is het voelen
dat alleen niet alleen is
isolement gedeeld wordt
en dat alle spiegels
dezelfde waarheid spreken
ongeacht het anders

Een kopje eigenwaarde
voor niks
Hoe waardevol……

© JELOU

Des nachts
als het oordeel slaapt

wortelen bomen
mijn voering naar diepte
leidt het donker mij
al fluisterend
naar paden onbekend

En in de rust
keert de aarde zich
tot spiegel
voor mijn blinde ogen

Onbegaanbaar
blijkt plotseling toegankelijk
verloren armen
koesteren mij terug
naar waar gebleven
zelfs de maan
schijnt mij
gemiste kansen

En vanachter bergen
strelen afgereisde zielen
tranen warm
opdat mijn hart
geleegd van zwaar
gevuld met nieuw
liefde kan vertolken
in voelbaar.

© JELOU

Ze openen zich
je handen
en grijpen

Het grage
gemalst en klaar
welft de greep
met zoet en vol
in wrijven
in schuren

Bekken schuiert
scheutig vlees
en dijen
dampen kruiperige
olie

Gretigheid
toortst blind
op geur en tast
baatzuchtig
maar zonder wrevel

Het nevelt
krolse klanken
in ijlte van oren
en lippen
zetten tongen in
als aangeschoten
wild

Huiden
smelten lijm
laten zich verkleven
tot zalvig schrokken
in ovenheet
vlees

Geen
ontkomen aan.

© JELOU

Voorbij de dood
woon jij

en je beeld
vervaagt
mijn oog tot staar

Mijn onmacht
herkent jou
in mij

en niet
de dood
van slaap maar stil

maar slechts
voorbij de dood

woon jij
in mij.

© JELOU